W pomieszczeniu nie było żadnych mebli i zdecydowanie nie można go było zaliczyć do przytulnych. Szare, kamienne ściany spowodowałyby klaustrofobię u nawet najbardziej odpornego człowieka. Przytłaczały swoją nijakością i jednolitością. Znajdowała się tu tylko jedna rzecz – długi łańcuch zwisający z haka zaczepionego u sufitu. Ta konkretna cela była przeznaczona dla specjalnych gości – na tyle specjalnych, że jeszcze nigdy nikogo w niej nie umieszczono. Dlatego plotka, że w końcu ktoś się w niej znajdzie, wzbudziła popłoch i zaciekawienie wśród Śmierciożerców. Żaden z nich – nawet ten najbardziej zaufany – nie miał jednak pojęcia gdzie, ani czy w ogóle ta komnata istnieje, co niesamowicie bawiło Czarnego Pana. Aportował się i po chwili stał w pomieszczeniu, które radowało tą najbardziej pierwotną część jego duszy (czy też to, co z jego duszy pozostało). Wszystko było gotowe. Pozostało teraz jedynie sprowadzić tu nowego mieszkańca, co wcale nie będzie takie łatwe. Pieszczotliwie dotknął łańcucha, a jego czerwone oczy zaświeciły, gdy wysyczał:

- Już niedługo… Już niedługo…