2.

Bolała ją głowa – to była pierwsza rzecz, którą zauważyła po przebudzeniu. Czuła się tak tylko raz w życiu – następnego ranka po tym, gdy razem z Ginny testowały swoją odporność na Ognistą Whisky. Plusem było to, że nie chciało jej się wymiotować. Usiadła i zadrżała z zimna. Dlaczego w kominku nie jest napalone? Otworzyła oczy i zaraz je zamknęła. Zdecydowanie powinna przestać śnić na jawie – zwłaszcza śnić koszmary. Siedziała na samym środku jakiejś celi, w której – prócz niej – niczego, ani nikogo nie było. Ruszając się dotknęła gołym kolanem o zimną posadzkę i zalała ją kolejna fala chłodu, więc próbowała ogrzać się choć trochę. Potarła ramiona dłońmi, ale niewiele to dało – palce miała wręcz zgrabiałe z zimna. Chciała ocieplić je tak, jak zawsze – dotykając szyi. Kiedy jednak jej dotknęła, dopiero wtedy dotarło do niej, że to naprawdę nie jest głupi sen. Na jej szyję założona została stalowa obroża, do której przypięty był jakiś łańcuch. Uniosła głowę i jęknęła, gdy zauważyła, że łańcuch jest dość długi i został zaczepiony o hak, który wystawał z sufitu. Była uziemiona. Desperacko zaczęła przypominać sobie co się stało – szła ulicą, była blisko Pokątnej, wypadła jej książka i…

- Tam na pewno był wąż – mruknęła, ale nic z tego nie rozumiała. Gdyby to był wąż, w dodatku tak wielki wąż, to powinna nie żyć, prawda? W ogóle nie zastanawiała się nad tym, dlaczego wielki gad łaził sobie ot tak po Nokturnie, bo w tej dzielnicy magicznej części Londynu nic jej nie dziwiło – nawet gdyby okazało się, że wąż udał się do sklepu po, powiedzmy, marynowane gazele. Jeśli jednak żyła – a to było raczej oczywiste – czy nie powinna być na wstępnie torturowana? Możliwe, że tym wężem była niesławna Nagini, ale Hermiona nie tylko nigdy nie widziała bestii Voldemorta, ale też nie miała zwyczaju pytać napotkanych gadów z morderczymi zamiarami o dowód osobisty. Zakładając jednak najgorszą z opcji, to właśnie znajdowała się w lochu czarnoksiężnika. Pytanie tylko – gdzie jej oprawcy? Nie, żeby jej się spieszyło, ale wolała wiedzieć na czym stoi. Powaga sytuacji wciąż do niej nie trafiała. Owszem, była wystraszona – i to nawet porządnie – ale do ataku paniki brakowało jednej, jedynej rzeczy – poczucia rzeczywistości. Starała się przypomnieć sobie wszystkie książki, w których główny bohater lub bohaterka zostali porwani, ale w każdej z nich mieli przyjaciół, którzy mogli ją/jego odnaleźć lub wiadomego przeciwnika, w którym była spora doza współczucia. Obawiała się, że ani pierwsze, ani drugie nie pasowało do jej historii. Siedziała więc na ziemi i bez skutku usiłowała wymyślić sposób na wydostanie się stąd. Pomysł z obezwładnieniem przeciwnika skreśliła na samym początku – na pewno miał różdżkę. Nie miała jak skontaktować się z chłopcami. Została pozbawiona wszystkiego, co można było uznać za broń – począwszy od różdżki, na spinkach do włosów skończywszy. Zniknęła również książka, co było dość przykre – przynajmniej miałaby czym umilić sobie czas. Obeszła celę szukając najmniejszej szczeliny, opukała każdą cegłę, ale wszystkie wydawały z siebie ten irytujący, głuchy dźwięk – posunęła się nawet do tego, że szukała dłońmi klapy w podłożu, ale też nic nie znalazła. Na szczęście łańcuch był na tyle długi, że mogła swobodnie się poruszać. Zrobiła kilka przysiadów, żeby się rozgrzać, ale czuła, że nie na długo to pomoże. Dlaczego nie ubrała się w coś cieplejszego? Spódnicę i koszulkę z krótkim rękawkiem mogła przecież zastąpić spodniami i kurtką z futrzanym podbiciem. I nieważne, że na dworze było dość ciepło. W tym miejscu dosłownie zamarzała. Zęby zaczęły jej szczękać, a drżenie nasiliło się. I nagle – kiedy tak stała sobie i dygotała – poczuła, że ktoś się w nią wpatruje. Jeszcze w szkole nauczyła się to uczucie rozpoznawać – Harry i Ron dość często potrzebowali jej pomocy, a nie mieli jak się z nią skontaktować. Było to tak, jakby coś delikatnie drapało ją w kark. Obróciła się, czując lekką panikę, ale nikogo tam nie było. Niewidzialne oczy wpijały się w jej twarz, szyję, biust, brzuch, nogi… Gdyby mogła, to okryłaby się czymś. Nieważne, że była ubrana, bo czuła się tak, jakby była naga. Ten wzrok przeświecał ją na wylot i nie podobało jej się to. Cofała się, ale nie wiedząc, gdzie jest źródło niepokoju, oglądała się co chwila przez ramię w obawie, że wpadnie na właściciela tego dość nieciekawego miejsca. Może była to tylko jej paranoja, ale nigdy nie czuła niczego tak intensywnego. Gęsia skórka pokryła całe jej ciało, a każdy nerw był napięty do granic możliwości. Obracając się po raz kolejny zauważyła kątem oka ruch i podskoczyła ze strachu. Kiedy jednak zauważyła, że to jej własny cień – roześmiała się. Szybko jednak przeszło jej rozbawienie - coś, na chwilkę, przecięło drogę jej cienia, ucinając go w pół. Wrzasnęła, odskoczyła w najdalszy kąt i otuliła się ramionami, chcąc z całej siły przekonać samą siebie, że to tylko złudzenie. Nikogo tu nie ma. Nie ma… Zakryła uczy i zacisnęła mocno oczy. Nie ma. Nikogo tu nie ma. Jest sama. Sama. Była już w połowie drogi do przekonania samej siebie, że faktycznie tak jest, gdy coś chłodnego i zdecydowanie materialnego przesunęło się po jej odsłoniętym karku. Skuliła się tak mocno, jak to było fizycznie możliwe, ale dotyk nie ustawał. Palec – jak przypuszczała – kreślił linie na jej karku. Tym razem jej drżenie miało niewiele wspólnego z zimnem, za to wszystko ze strachem. Ruchy były powtarzalne i po chwili zauważyła, że w coś się układają. Ś. Ś? Ślizgoni? M. Pierwszym, co przyszło jej do głowy było morderstwo. Jednak miała nadzieję, że to nie to. I. Ironia? E. Litera, której nie rozumiała. R. Ratunku! Ratunku, błagam! Ć… I ponownie: Ś. M. I. E. R. Ć. Gdy tylko zrozumiała, gdy w końcu do niej dotarło – rozpłakała się tak mocno, jak jeszcze nigdy w całym swoim życiu. O niczym nie myślała. Nic nie znajdowało się w jej głowie. Najprawdziwszy, przenikający do kości strach zawładnął nią i nie chciał puścić. A palec jak kreślił linie, tak kreślił je dalej. Im mocniej płakała – tym delikatniejsze i powolniejsze było gładzenie jej karku. Zupełnie, jakby jej oprawca chciał ją uspokoić. Okrutne połączenie powagi słowa i delikatności dotyku prawie pozbawiło ją rozumu.

*

Gładka skóra. Tak gładka, że bez problemu mógł wyobrazić sobie, jaką przyjemnością byłoby przeciągnąć po niej nożem. Jednak akurat tego nie było w planach Voldemorta. Obserwował ją od samego początku, choć na początku starał się robić to subtelnie – tak, by nie miała świadomości jego obecności. Zachowała się inaczej, niż wszyscy więźniowie, których dotąd widział – a było ich trochę. Rozglądała się po pomieszczeniu, szukając wyjścia, a kiedy odkryła, że nie ma żadnej opcji to ani nie wrzeszczała wzywając pomocy, ani nie złorzeczyła komuś, kto – z jej perspektywy – nie powinien jej w ogóle usłyszeć, ani nie rozpłakała się. Wyglądała na… znudzoną. Owszem, bała się, ale to nie była panika. Dlatego pozwolił sobie na bezwstydne oględziny. Jej twarz była inna, niż sobie wyobrażał. Nigdy tak naprawdę nie widział jej z bliska – znał ją wyłącznie ze wspomnień innych czarodziejów, a i tak ostatnie pochodziło sprzed kilku lat. Rysy były łagodne, mało wyraziste, a cała twarz wciąż lekko pulchna. Zupełnie, jakby nie mogła pozbyć się młodzieńczego tłuszczyku. Duże, cynamonowe oczy z bliska były tak słodko niewinne, że w chwili, w której pojawiła się w nich panika zastanowił się nad przerażeniem jej jeszcze bardziej. I, oczywiście, nie powstrzymał się – bo po co? Był w końcu Czarnym Panem, Tym-Którego-Imienia-Z-Bliżej-Nieznanych-Powodów-Nie-Wolno-Wymawiać i najpotężniejszym czarnoksiężnikiem w dziejach świata (i nie podobało mu się, gdy inni mówili, że tylko tego stulecia – celowało to prosto w jego ego i dochodził do wniosku, że ci, którzy tak mówią, tak naprawdę chcą, żeby im udowodnił, że jest inaczej). Jeśli nie on mógł kogoś przerazić, jeśli chciał, to kto inny mógł? Celowo więc minął ją tak, by załamać jej cień. Wrzask, jaki z siebie wydała, pieścił jego uszy. Od małego niezdrowo się podniecał, gdy inni krzyczeli ze strachu – „urojony, skrajnie posunięty sadyzm” zdaniem psychiatry, którego ściągnęła przełożona domu dziecka, żeby go zbadał. I nieważne, że zrobił starego cymbała w konia. Pytania były przewidywalne dla każdego, kto pokusił się by zajrzeć do podręczników psychologii. Jednym z wielu idiotyzmów świata mugoli było to, że testy dla psychicznie chorych były dostępne na rynku dla praktycznie każdego – wystarczyło wejść do księgarni, czy biblioteki i zapytać. Zastanawiał się nad tymi jakże ważnymi kwestiami, a dziewczyna w tym czasie skuliła się w rogu i – wyglądając jak kupa nieszczęścia – zamknęła oczy i zatkała dłońmi uszy. Włosy opadły jej na ramiona, odkrywając mleczną skórę karku i od razu wiedział, że nie wyjdzie stąd, jeśli jej nie dotknie. Każdy ma swój fetysz – Voldemort był mistrzem wychwytywania podświadomych, sfiksowanych pragnień swoich Śmierciożerców i często ten promień wybitnej inteligencji kierował również na siebie. Przykładowo - Rudolphus uwielbiał być dominowany (albo to, albo po prostu nie miał wyjścia mając Bellę za żonę), Rabastan przebierał się w kobiecą bieliznę (natknął się na niego raz i do dziś miał koszmary – tak, Czarny Pan miewa koszmary), Augustus (indywiduum, które nieraz przyprawiało go o ból głowy paplaniną godną mugolskiej starej panny) na widok wielkich, błękitnych oczu od razu był gotowy do akcji, Severus miał skłonności ekshibicjonistyczne (co było dziwne, bo z zasady był dość introwertyczny, ale najwidoczniej lubił przebywać na … hmmm… świeżym powietrzu) a Fenrir ubierał swoje partnerki w kostiumy zwierząt (wolał nawet się nie zastanawiać po co, na co i dlaczego – miał swoją wytrzymałość psychiczną). Voldemort wiedział jednak, że skoro wszyscy mają fetysz, to on pewnie też. Oficjalnie wyrzekał się swojego człowieczeństwa, ale nie był głupi – a przynajmniej w większości przypadków nie udawał sam przed sobą. Przez wiele lat nie wiedział co – poza wzbudzaniem paniki, strachu i sprawianiem bólu oraz zabijaniem – mogłoby być jego fetyszem, aż pewnego dnia stało się. Niby nic takiego – ot, zwykłe spotkanie Śmierciożerców. Wiecie – tortury, krew leje się hektolitrami, trochę wrzasków, trochę śmiechu, flaki jako nowy rodzaj architektury wnętrz i Nagini tak nażarta, że wygląda, jakby połknęła koło od ciężarówki (nie, żeby przyznawał się przed światem, że wie czym jest ciężarówka, choć czasami udawanie, że przez siedemnaście lat wcale nie musiał od czasu do czasu żyć w świecie mugoli było dość męczące). Siedział, jak zwykle, przedstawiając sobą zło, niegodziwość i co tam jeszcze, gdy przyprowadzono młodą, mugolską kobietę. Niby też nic niezwykłego – mugolek to on się naoglądał i to zdecydowanie widywał je częściej za czasów swojego lordowania, niż gdy był pół-mugolem – ale ta, w przeciwieństwie do wszystkich innych, miała krótko ścięte włosy. I kiedy Fenrir pochylił ją siłą, by złożyła przed nim pokłon (choć nie wiedział po co – szlam to szlam i choćby pełzał po ziemi to i tak szlamem pozostanie, nie zmieni się nagle w, powiedzmy, węża) zauważył jej szyję. Łabędzia, blada, lekko piegowata i wyglądająca na delikatną. Był to pierwszy raz od wielu, wielu lat, gdy poczuł podniecenie. Była piękna – na tyle piękna, na ile mogła być będąc właścicielką mugola – i bardzo chciał jej dotknąć. Musiał jednak powstrzymać się – zrujnowałoby to jego opinię. Jednak odtąd kiedy posyłał po swoje sługi, to kazał im wysoko upinać włosy. Spośród wszystkich Śmierciożerczyń jedynie Narcyza miała odpowiednio ładną szyję i Lucjusz widział swoją własną zasługę w tym, że to jego żona najczęściej znajdowała się w łożu Czarnego Pana (choć gdzie tu zasługa Lucjusza, to nawet jego pokręcony umysł nie umiał odkryć). Jednak kuląca się Hermiona Granger miała najwspanialszy kark, jaki kiedykolwiek widział. Bez trudu mógł wyobrazić sobie, jak pieści delikatną powierzchnię, zostawia na niej ślady swoich ugryzień, jak mlecznobiała skóra czerwienieje, jak smakuje… Przymknął oczy i wyciągnął przed siebie palec. Dotknął Hermiony, a jej płacz tylko wzmógł podniecenie. Bezmyślnie sunął palcem i rozkoszował się gładkością, którą czuł i dopiero po chwili zauważył, co dokładnie kreślił. Uśmiechnął się paskudnie – była przerażona jednym, prostym słowem. Skoro to ją doprowadziło do tego stanu, to wiedział już, jak należy postąpić, by ją złamać. I wręcz nie mógł się tego doczekać, bo zabawa zapowiadała się przednia.