5.

Dlaczego zabrano jej książkę?! Nudziła się nieziemsko, a do tego męczył ją głód. Obracanie w głowie swojej sytuacji po raz tysięczny przestało być ciekawe, bo nie dowiedziała się niczego więcej poza tym, co już wiedziała.

Nikt się nie pojawił. Nikt jej nie straszył. Najwyraźniej zamierzali dać jej umrzeć z głodu, albo próbowali grać na nerwach.

Czytała kilka książek o tym, jak tresuje się ludzi – obowiązkowa lektura każdego członka Zakonu, który ukończył siedemnaście lat – i wszystko jej pasowało. Każdy z nich był zagrożony porwaniem i musieli wiedzieć jakich chwytów będą próbowali ewentualni oprawcy, by móc się przed tym bronić. Będą głodzić, a później podawać najsmaczniejsze potrawy. Będą bić, a później głaskać mówiąc, że to nie ich wina. Gdy ofiara zachowa się tak, jak będzie tego wymagał porywacz – dostanie nagrodę. Behawioryści byliby ze Śmierciożerców dumni, jak nic.

Najgorsze w tym wszystkim było to, że Hermiona obawiała się, że nie jest na tyle silna, by się opierać. Jeśli ból stanie się nie do zniesienia, to będzie przecież robiła wszystko co w jej mocy, by ulżyć ciału. To był naturalny odruch każdego żywego stworzenia – nawet sklątki tylnowybuchowe tak miały. Może więc udawać, że jest pokorna, a potem – przy najbliższej okazji – zwiać? Nie. Nie sądziła, by to się udało. Będą próbowali ją złamać nawet w momencie, w którym będzie im tak oddana, że sama będzie szła na tortury – Hermiona Granger miała swoją opinię i dzięki tej opinii była postrzegana jako osoba lojalna do bólu, niezłomna i głupio odważna. W każdej innej sytuacji byłaby zadowolona, ale teraz przeklinała z całych sił swoje przyjacielskie odruchy. Och, wciąż nie zamierzała puścić pary z ust – nic nie było warte życia Harry’ego i Rona, ale gdzieś tam w głębi zaczynały pojawiać się ponure pytania, po co ona tak naprawdę walczy.

Po przejęciu Ministerstwa przez Voldemorta jej rodzice nie byli zagrożeni. Oboje już nie żyli i żeby było śmieszniej – zginęli w wypadku samochodowym, który nie miał nic wspólnego z magią. Nie czuła się mugolem – za bardzo weszła w świat magii – ale nie czuła się też w pełni czarownicą. Nie miała najmniejszego powodu – poza przyjaciółmi – by walczyć w tej wojnie. Wiedziała co jest dobre, a co złe, ale z czasem ta granica zaczęła się zacierać. Jaka jest różnica pomiędzy tym, co robili Śmierciożercy od tego, co robił Zakon? Słyszała kilka razy, jak była mowa o zabijaniu rodzin podejrzanych o konszachty z Voldemortem, a przecież to było… złe. Torturowanie szpiegów – złe. Zabijanie wroga – złe, bo przecież to także jest odebranie życia człowiekowi.

Nie umiała już zdecydować co chce robić i być może to właśnie był jej czas na przemyślenia. Aczkolwiek ona sama wybrałaby nieco inną scenerię – najlepiej plażę na bezludnej wyspie z domkiem z klimatyzacją – ale to też dało się znieść. Czy też raczej dałoby, gdyby nie było tak zimno i gdyby mogła coś zjeść. Wiedziała, że jest monotonna, ale głód dokuczał jej coraz mocniej, a zimno powodowało szczękanie zębami.

Dlatego gdy nagle w ścianie naprzeciwko niej pojawiły się drzwi nie była pewna czy czuje ulgę czy strach. Nastawiła się na wszystko, co tylko było możliwe, ale nic jej nie przygotowało na to. To, co weszło do celi na pewno było Voldemortem. Chyba. W sumie nigdy go nie widziała ani z bliska ani z daleka, ale wiedziała trzy rzeczy: 1. nie miał nosa, 2. był łysy, 3.miał czerwone oczy. Mężczyzna, który wszedł wpasowywał się we wszystkie trzy punkty, ale… Miał na głowie plażowy, słomkowy kapelusz, w ręku trzymał jakąś książkę, pod ramieniem leżaczek plażowy, a w drugiej dłoni coś, co niebezpiecznie przypominało drinka z palemką. Hermiona zamrugała, nie do końca pewna czy widzi to, co widzi. Bo chyba na halucynacje było nieco za wcześnie, prawda? Tymczasem Voldemort (?) rozłożył leżaczek, rozsiadł się w nim wygodnie, ruchem różdżki zrobił wysoko w ścianie dziurę i promień słońca padł prosto na niego. Z szaty wyjął okulary przeciwsłoneczne i ułożył je na czymś, co chyba miało być nosem. Kapelusz rzucał cień na jego twarz, ale było to tak… irracjonalne, że była pewna, że śni.

Spodziewała się wielkiego wejścia w stylu „Jam jest twój Pan i Władca!” albo „Zaraz zginiesz i dobrze o tym wiesz” czy nawet czegoś w stylu „Byłaś grzeczną dziewczynką czy mam cię ukarać?”, ale to było po prostu… niemożliwe.

Tymczasem czarodziej założył nogę na nogę, popił drinka i otworzył książkę. Z daleka widziała tytuł i czuła, że ten sen głupszy już być nie może. Bo w żadnym z równoległych światów nie było możliwe, że Ten-Którego-Imienia-Nie-Wolno-Wymawiać czytał „O psie, który jeździł koleją”. Była zdumiona tym, co potrafiła wyprodukować jej wyobraźnia. Jeśli jednak spała, to dlaczego wciąż odczuwała ten chłód?

Tymczasem wyśniony Voldemort przemówił spokojnym głosem słowa, które upewniły ją w tym, że śpi.

- Seks na plaży. – Kiedy wytrzeszczyła oczy westchnął i pochylił głowę, by okulary nieco zjechały. Zdecydowanie wolała, gdy miał je na tym dziwnym nosie. Przynajmniej nie widziała czerwonych tęczówek z pionową źrenicą. – Tak nazywa się ten drink. Sex on the beach, czyli seks na plaży. Stąd leżaczek i kapelusz.

- Aha.

No, bo to przecież normalne, że lordowie będący morderczymi magami ubierają się pod dyktando drinka, prawda?

- A słońce po to, żeby wyzwolić działanie endorfin. Nawet ja raz na jakiś czas potrzebuję dawki szczęścia. No i dla kolorytu. Ostatnio spojrzałem w lustro i odkryłem, że jestem trupio-blady, a ten kolor niezbyt pasuje do moich oczu.

Skinęła głową. W końcu to był sen. Głupi sen, ale jednak sen.